این حوالی کسی احمق نیست؛ دروغ نگویید:
طبق نظریه «پیشفرض حقیقت»، مغز آدمها بهطور پیشفرض حرف دیگران را باور میکند؛ مگر سرنخ صریحی خلافش ببیند. یعنی سادهلوحی اولیه، یک سازوکار اجتماعی است، نه حماقت. اما پژوهشها نشان میدهند دروغگوها در شروع عالی اعتماد میسازند و در ادامه مچشان باز میشود. آرام دروغ گفتن فقط لحظه لو رفتن را به تأخیر میاندازد؛ بعد، اعتماد یکجا فرو میریزد. آیا تا حالا به کسی که آرام دروغ گفته دوباره اعتماد کردهاید؟
راهکار:
همین جمله را میشد به یک آزمایش روانشناسی تبدیل کرد: یک روز فقط حقیقت را بگوییم، حتی به قیمت تلخ بودنش، و ببینیم کدام رابطهها محکمتر و کدامها کنار میروند.