آدم های مرده توی دل

نصیحت‌های مامان و قول‌هایی که جدی گرفتم؛ روایتی از دلتنگی:

در روان‌شناسی به این حالت «سوگ مبهم» می‌گویند: آدم‌هایی که فیزیکی نمرده‌اند اما در ذهن تو دفن شده‌اند. مغز این فقدان را مثل مرگ واقعی پردازش می‌کند، با این تفاوت که اجازه عزاداری نمی‌دهد؛ برای همین ذهن مدام قبرها را باز می‌کند. جالب‌تر اینکه نصیحت مادر معمولاً «حافظه‌ی تجربه‌ای» است که فرزند برای پذیرفتنش به خطای شخصی نیاز دارد—به این پدیده «شکاف بین دانش و باور» می‌گویند. حالا سؤال تیز: اگر حق نگفته را فقط یک‌بار با صدای بلند می‌شنیدی، کدام جمله را می‌گفتی؟

راهکار:

بازآفرینی: این متن را می‌شود به یک مونولوگ دو نفره تبدیل کرد؛ یک جمله از زخم‌خورده و یک جمله از همان آدم‌ها که حالا تبدیل به قبرستانی در دل شده‌اند. این تضاد، روایت را از سوگ منفعل به یک دادگاه درونی پرمکث می‌برد.