ارسطو دوست را «یک روح در دو بدن» میدانست؛ عصبشنا...
رفاقتی که از دوستی عبور میکند و عضو بدن میشود:
ارسطو دوست را «یک روح در دو بدن» میدانست؛ عصبشناسی امروز نشان میدهد مغز افراد نزدیک را در همان ناحیهای پردازش میکند که هویت خودش را میسازد. برای همین از دست دادن این آدمها میتواند شبیه درد اندام خیالی واقعی باشد.
راهکار:
در روانشناسی به این حالت «خودگسترشی» میگویند؛ یعنی مرزهای هویتت چنان باز میشود که دیگری جزئی از خودت میشود. جملهات نسخهٔ شاعرانهٔ همان یافته است.