دنیا کثیف نیست، آدمها کثیفاند؛ نقلقولی از والکور:
بر اساس روانشناسی محیطی، مغز انسان وقتی با فاجعهای انسانی مثل جنگ یا تخریب محیط زیست مواجه میشود، تمایل دارد جهان را ناعادلانه ببیند، در حالی که مطالعات نشان میدهد تنها ۲٪ از آلودگیهای زمین منشأ غیرانسانی دارند. جالب اینجاست که همین خطای شناختی، باکتریها را که ۹۰٪ سلولهای بدن ما را تشکیل میدهند 'کثیف' میداند. آیا وقت آن نرسیده تعریفمان از 'کثیف' را بازبینی کنیم؟
راهکار:
این نقلقول را میتوان از زاویهای دیگر نیز نگریست: شاید مفهوم 'کثیفی' اساساً ساختهی ذهن انسان باشد و طبیعت هیچچیز را پلید نمیبیند. در روانشناسی اجتماعی، این همان خطای بنیادین اسناد است که تقصیر را به فرد میدهد نه سیستم. با این دید، 'آدمهای کثیف' محصول یک سیستم ناسالماند، نه ذات پلید.