چرا از بین صد نفر فقط یک نفر خوبه؟:
تحقیقات نشون داده که مغز انسان برای بقا، خاطرات منفی رو ۳ برابر قویتر از خاطرات مثبت ذخیره میکنه (سوگیری منفی). این یعنی احتمالاً آدمهای خوب خیلی بیشتر از «یک نفر در صد نفر» هستن، اما ذهن ما اونها رو فیلتر میکنه. به این میگن «اثر پوزنر» در روانشناسی شناختی. سوال اینجاست: آیا واقعاً آدمها کماند یا ما فقط بدیها رو بهتر میبینیم؟
راهکار:
این نگاه میتونه ناشی از سوگیری تأییدی باشه: ذهن ما آدمهای بد رو بهتر به خاطر میسپاره چون خطرناکترن. شاید اگه به جای «صدنفر یه نفر»، به «چند نفر از همون صدنفر که واقعاً ارزشمند بودن» فکر کنی، تصویر واقعیتری از آدمها داشته باشی.