آدم های خندان غمگین

خنده و درد؛ چرا آدم‌های خندان گاهی غمگین‌ترند؟:

بر اساس نظریه‌ی «نقض بی‌خطر»، خنده وقتی رخ می‌دهد که مغز چیزی را هم تهدیدآمیز و هم بی‌خطر تشخیص دهد؛ پس خنده دقیقاً واکنش به مرز درد و امنیت است. پژوهش‌ها نشان داده خندیدن اندورفین آزاد می‌کند و آستانه‌ی درد را بالا می‌برد، نه این‌که درد دوم باشد، بلکه مسکن طبیعی برای همان درد اول است. اگر خنده مسکن است، نخندیدن یعنی تحمل درد بدون بیهوشی؟

راهکار:

اگر بخواهیم این نگاه را از زاویه‌ای تازه ببینیم: خنده می‌تواند نشانه‌ی «درد دوم» نباشد، بلکه ابزاری باشد که مغز برای سبک‌تر کردن همان درد اول انتخاب می‌کند؛ همان‌طور که موسیقی غمگین گاهی تسلی‌بخش است.