آدم های خاموش

خنده و سکوت؛ عمقِ بی‌صدای آدم‌ها:

در عصب‌شناسی، لبخندِ واقعی (داچن) عضله‌ی دور چشم را فعال می‌کند و حتی نابینایان مادرزاد هم در شادی آن را نشان می‌دهند؛ یعنی خنده پیش از آن‌که یک واکنش اجتماعی باشد، یک برنامه‌ی عصبی است. از طرف دیگر، در آیینِ سکوتِ راهبانِ سیسترسی، خاموشی را نه «نبودِ کلمه»، بلکه «زبانِ داغِ معنا» می‌دانستند. پس خنده و سکوت هر دو می‌توانند پُر از پیام باشند. آیا تا به حال پیامِ یک سکوت را از روی لبخند کسی خوانده‌اید؟

راهکار:

این جمله را می‌توان آیینه‌ی خودت کرد: شاید خنده‌ی تو عمیق‌ترین سکوتِ تو باشد و سکوتِ تو بلندترین حرفِ تو.