چرا بعضی آدمها همیشه در قلب میمانند؟:
دلیلش فقط دلتنگی نیست؛ نوروساینس میگوید مغز برای هر آدم مهم، یک «نقشهٔ عصبی» جدا میسازد که با هورمونهای پیوند مثل اکسیتوسین کدگذاری میشود. وقتی کسی دیگر در زندگیت نیست، این نقشه پاک نمیشود، فقط غیرفعال میماند؛ مثل فایلی که سیستم هر از گاهی بالا میآورد. به همین دلیل بوی عطر یا یک آهنگ قدیمی ناگهان او را زنده میکند. سؤال واقعی این است: آیا این «جا در قلب» همان «جا در زندگی» نیست که فقط شکل دیگری گرفته؟
راهکار:
این جمله را یکجور دیگر ببین: «جای در قلب» دقیقاً همان «جای در زندگی» است؛ فقط در لایهٔ خاطره و ناخودآگاه. تا وقتی آن را یک قاعدهٔ غمگین بدانی، در گذشته میمانی؛ اما اگر نشانهٔ ظرفیت عمیق انسان برای عشق ورزیدن باشد، رهاییات شروع میشود.