آدم های یکبار مصرف

کنایه چسب زخم؛ دور ریختن آدم‌ها بعد از رفع نیاز:

سلول‌های ایمنی بدن دقیقاً همین الگو را اجرا می‌کنند: نوتروفیل‌ها بعد از شکست عفونت طوری برنامه‌ریزی می‌شوند که بمیرند (آپوپتوز) و ماکروفاژها باقی‌مانده‌شان را جمع می‌کنند. اگر این سلول‌های «کمکی» سر جایشان بمانند، التهاب مزمن و بیماری خودایمنی می‌گیری؛ یعنی پاکسازیِ کمک‌کننده‌ها بخشی از درمان است. آیا این یک قانون بیولوژیک است که در روابط هم صادق است؟

راهکار:

این را می‌شود از زاویهٔ بهتری هم نگاه کرد: چسب زخم وقتی دور ریخته می‌شود که کارش را درست انجام داده؛ پس ارزشش نه در ماندن، بلکه در اثری است که بر جای گذاشته. بهبودی یعنی نشانهٔ موفقیتِ چسب زخم.