اعتماد به خود و هیچکس؛ راز تنهایی یا قدرت؟:
تحقیقات روانشناسی میگوید مغز انسان ذاتاً به «خطای سوگیری اعتماد» دچار است؛ یعنی آدمها بیش از حد منطقی به دیگران اعتماد میکنند. جالبتر اینکه در عصبشناسی، ارزیابی اعتماد به خود و اعتماد به دیگران در دو مسیر جداگانه پردازش میشود. پس این جمله فقط یک شعار نیست، بلکه جمعبندی یک مکانیزم بقاست: تنها کسی که همیشه در دسترس توست، خودتی. به نظرتان بیاعتمادی مطلق به دیگران، در بلندمدت سازگارانه است یا خودویرانگر؟
راهکار:
میشود این جمله را کاملتر کرد: اعتماد به خود یعنی به قضاوت اولیهات احترام بگذاری، اما به اطلاعات جدید هم گوش بدهی. این نگاه، بیاعتمادی مطلق را به هوش هیجانی تبدیل میکند.