جستجو کنید..موضوع
نوع فیلترفیلتر
بهترزبان
بهترترتیب

آدم های دروغین

3 پست
متن های آدم های دروغین / بهترین متن آدم های دروغین [پیشنهادی]
همه فیلتر
همه زبان
بهترین ترتیب
متاسفانه نه ظاهر دارین نه باطن
تنها چیزی که دارین

((ادعاست…))️
4.7
تیکه دار فلسفی ادعاهای توخالی ظاهر و باطن شخصیت نمایشی آدم های دروغین
جالب است بدانید روان‌شناسان به این پدیده «نقص خودش...

ادعاهای توخالی؛ نشانه کمبود ظاهر و باطن؟:

جالب است بدانید روان‌شناسان به این پدیده «نقص خودشیفتگی» می‌گویند: افرادی که نه خود واقعی دارند و نه تصویر بیرونی، اغلب با ادعاهای بزرگ کمبودشان را جبران می‌کنند. تحقیقات نشان داده مغز این افراد در اسکن‌های fMRI هنگام لاف‌زنی، همان نواحی فعال می‌شود که هنگام دریافت پاداش. یعنی ادعا برایشان مثل خوردن شکلات است! سوال: آیا تا به حال کسی را دیده‌اید که با ادعاهایش بتواند برای مدت طولانی دیگران را فریب دهد؟

راهکار:

این جمله بیشتر بیان یک حس سرخوردگی از دیگران است. شاید بتوان آن را به‌عنوان تأملی روی اثر «دانینگ-کروگر» در نظر گرفت: آدم‌های بی‌لیاقت اغلب اعتمادبه‌نفس کاذب دارند و ادعاهایشان جای خالی دانسته‌ها را می‌گیرد.

زمان خیلی چیزا رو ثابت میکنه مخصوصاً آدمارو️
5.0
فلسفی روانشناسی شناخت آدم ها گذشت زمان شخصیت واقعی آدم های دروغین
در روانشناسی، «اثر فاصله زمانی» باعث می‌شود قضاوت ...

چرا زمان شخصیت واقعی آدم‌ها را نشان می‌دهد؟:

در روانشناسی، «اثر فاصله زمانی» باعث می‌شود قضاوت ما درباره دیگران دقیق‌تر شود؛ مغز برای ارزیابی شخصیت به نمونه‌های رفتاری نیاز دارد، نه اولین برداشت. الگوهای رفتاری تکراری در شرایط فشار، خیلی بیشتر از کلمات، شخصیت واقعی را برملا می‌کنند. کدام رفتار تکراری نظرت را درباره کسی عوض کرد؟

راهکار:

این جمله را میتوان از زاویهای دیگر دید: زمان فقط آدمها را ثابت نمیکند، بلکه ما را به نسخهی واقعی خودمان هم نزدیک میکند؛ پس هر ابهامی در روابط، فرصتی برای شفاف شدن است.

نصب برنامه اندروید تاوبیو
حس میکنم باید کارگردان میشدم هر کی به من میرسه بازیگر بود:/️
4.4
تیکه دار روانشناسی آدم های دروغین کنترل زندگی شخصی نقش بازی کردن دیگران
در روان‌شناسی اجتماعی، اروینگ گافمن هر تعامل را یک...

اطرافیانم بازیگرند؛ کارگردان زندگی من کیست؟:

در روان‌شناسی اجتماعی، اروینگ گافمن هر تعامل را یک اجرا می‌داند: ما روی صحنه نقش بازی می‌کنیم و پشت صحنه خود واقعی‌تریم. آلی هوخشیلد به این حالت «کار عاطفی» می‌گوید؛ اجرای مداوم نقش برای حفظ ظاهر، به فرسودگی می‌انجامد. در سینما هم بازیگر متد با تکنیک استانیسلاوسکی واقعاً احساس نقش را زندگی می‌کند، پس شاید همه مثل تو درگیر سناریواند نه ذاتاً دروغگو. اگر همه بازیگرند، فیلمنامه را چه کسی نوشته؟

راهکار:

از زاویه‌ای دیگر: آدم‌هایی که «بازیگر» به نظر می‌رسند، اغلب طبق فیلمنامه‌ای نانوشته از توقعات اجتماعی جلو می‌روند. شاید به‌جای کارگردانی دیگران، بتوانی نویسنده و بازیگر اصلی صحنه‌ی خودت باشی؛ آن‌وقت نقش‌ها دیگر تو را غافلگیر نمی‌کنند.

مشابه ها