زندگی بین آدمهای بدخواه؛ وقتی نابودی تو نقشهشان بود:
تحقیقات روانشناسی تاریک نشان میدهد بعضی آدمها «لذت از رنج دیگران» را تجربه میکنند؛ در مغزشان وقتی شما آسیب میبینید، ممکن است دوپامین آزاد شود. جالبتر اینکه در فرهنگ ایران باستان، «چشمزخم» هم دقیقاً همین باور به آسیب ارادی دیگران بود. پس تو سند زندهای هستی که نابودیِ ذهنی دیگران، اغلب ترس خودشان است؛ نه واقعیتِ تو. اگر نیتشان نابودی تو بود، چرا هنوز اینجایی؟
راهکار:
این جمله هم رنج را میگوید هم طنز تلخش را؛ بازنویسی از زاویه قدرت: «در کناره مردم زندگی کردم که قصد نابودیام را داشتند؛ هنوز اینجام چون زندهام تا قصهام را بگویم.»