آدم های از دور خوب

چرا بعضی آدم‌ها فقط از دور خوبند؟:

در روانشناسی به این «سوگیری فاصله» می‌گویند: مغز برای حفظ انگیزه، ناشناخته‌ها را با بهترین سناریو پر می‌کند. هرچه نزدیک‌تر می‌شوی، خطای پیش‌بینی لو می‌رود و «ناامیدی» در واقع هزینه‌ی واقعی‌شدن یک خیال است. آیا این یعنی همه‌ی رابطه‌ها محکوم به همین افشای خیال‌اند؟

راهکار:

شاید بشود این متن را از زاویه‌ی دیگری هم دید: «فاصله» فقط نقاب آدم‌ها نیست، گاهی فضای نفس کشیدن خود ماست. یک تمرین: به‌جای لعنت فرستادن به قدم‌ها، بنویس کدام ویژگیِ همان آدم‌ها بود که از دور قشنگ به نظر می‌رسید؟ همان‌ها راهنمای تو برای مرزهای واقعی‌ات هستند.