آدم ها اونی نیستن که میگن

چرا آدم‌ها اونی نیستن که می‌گن؟:

در روانشناسی به این «مدیریت برداشت» می‌گن؛ گافمن می‌گه همه ما همیشه روی صحنه‌ی زندگی نقش بازی می‌کنیم، حتی جلوی آینه. تحقیقات نشون داده مغز بعد از چند بار تکرار یه حرف، خودش هم باورش می‌کنه و اون «نقش» تبدیل به بخشی از هویت ما می‌شه. یعنی خیلی وقتا آدم‌ها دروغ نمی‌گن؛ خودشون هم قربانی تکرار حرف‌هایی شدن که زدن. به نظرتون مرز بین نقش و واقعیت کجاست؟

راهکار:

شاید این جمله کمتر درباره‌ی دروغ باشه و بیشتر درباره‌ی این باشه که ما انتظار داریم آدم‌ها همیشه با تصویر ذهنی خودشان از حرف‌هایشان یکی باشند؛ در حالی که هر کسی در هر لحظه در حال تغییر است.