پارادوکس تلخ: مواد فروش بهتر از آدم فروش:
در اقتصادهای زیرزمینی، «نقدینگی» و «ریسک» قیمتها را تعیین میکند. مواد مخدر یک کالای استاندارد با بازار سیال است، اما «آدم» یک دارایی غیرنقدشونده با هزینه نگهداری بالا و ریسک فرار محسوب میشود. از دیدگاه سرد محاسباتی یک تبهکار، این گزاره درست است. آیا این نشاندهنده عوض شدن معیارهای «ارزش» در جامعه است؟
راهکار:
این متن به یک پارادوکس تلخ اجتماعی اشاره میکند: در برخی سیستمهای اقتصادی غیررسمی، کالاهای غیرقانونی ممکن است نقدشوندگی و «قیمت» مشخصتری نسبت به استثمار انسان داشته باشند. این یک نقد اجتماعی است، نه یک توصیه.