وفاداری؛ هدیه گرانقیمتی که از آدم دو زاری انتظارش را نداشته باش:
در روانشناسی، اثر «دانینگ-کروگر» میگوید آدمهای کمظرفیت معمولاً درک درستی از کمبودشان ندارند؛ برای همین «دو زاری» بودن یک ویژگی آگاهانه نیست، بلکه نابینایی نسبت به ارزش خود است. وفاداری هم در مغز ما به «ارزش ادراکشده» وابسته است؛ وقتی کسی دیگری را بیارزش ببیند، تعهد برایش هزینه خالص است نه سرمایهگذاری. در تاریخ هم، خیانتهای بزرگ اغلب از کسانی برخاسته که خود را نادیدهگرفتهشده میدیدند، نه از آدمهای واقعاً بیارزش. آیا میشود به کسی که برای خودش ارزش قائل نیست وفادار ماند؟
راهکار:
این جمله را برعکس ببین: وفاداری نه یک هدیه، بلکه نوعی سرمایهگذاری احساسی است؛ کسی که خودش را دو زاری میداند، نه برای خودش ارزش قائل است نه برای رابطه، پس دوری از او انتخابِ منطقی است نه قضاوت.