آدم دو رنگ

کم‌رنگ اما یک‌رنگ؛ نه دو رنگ:

در تاریخ روم، ژانوس دو چهره داشت چون نگهبان دروازه‌ها بود، نه چون ریاکار. روان‌شناسی تظاهر می‌گوید آدم‌های کم‌رنگ اغلب یک طیف رنگی واحد دارند، ولی فشار اجتماعی آن‌ها را به چندرنگی وامی‌دارد. جالب اینکه صداقت هزینه دارد: مغز برای حفظ چهره واحد، انرژی بیشتری صرف می‌کند تا تغییر مداوم نقاب‌ها. شما چندرنگید یا یک طیف؟

راهکار:

کم‌رنگ بودن یعنی شفافیت بالا؛ مثل شیشه که به‌جای خودنمایی، اجازه می‌دهد پشتش دیده شود. کسی که یک‌رنگ است، در نور کم هم قابل تشخیص می‌ماند، در حالی که رنگ‌های پرزرق‌وبرق زیر نور کم خاکستری می‌شوند. پس این کم‌رنگی، احتمالاً کم‌بودن نیست؛ فیلتر نبودن است.