آدم دو رنگ

کمرنگ بودن بهتر از دو رنگ است؛ رازِ تکرنگی:

واقعیت عصبی: مغز رنگ را نمی‌بیند؛ فقط طول موج را ثبت و بعد «رنگ» را بازسازی می‌کند. پس کمرنگی یک تفسیر مغزی است، نه نقص واقعیت. جالب‌تر: در پژوهش‌های اجتماعی، افرادی که کم‌جنجال‌ترند، قابل اعتمادتر دیده می‌شوند؛ سیگنال‌های نمایشی کمتر، اعتماد بیشتر. سوال: آیا صداقت بدون رنگ دیده می‌شود؟

راهکار:

کمرنگیات را میتوان تکرنگی خواند؛ در دنیایی که بسیاری نقشهای متضاد بازی میکنند، ثبات در یک رنگ، خودش نوعی حضور پررنگ است. در ادبیات کهن فارسی نیز «رنگ رخ» به همین معناست: کسی که رنگش ثابت است، نه نقابدار.