جنبه داشتن به آدم باجنبه نیاز دارد:
اینجا یه اصل جالب روانشناسی اجتماعی نهفته: «همآوایی هیجانی». وقتی کسی جنبه نداره، یعنی شبکههای عصبیاش توانایی پردازش پارادوکس رو ندارن. تحقیقات نشون داده که شوخطبعی از نواحی پیشپیشانی مغز استفاده میکنه که مسئول انعطافپذیری شناختی و همدلیه. در واقع، «جنبه داشتن» یعنی توانایی تحمل ابهام و دیدن زاویهٔ مخالف. پس این جمله به ظاهر ساده، یه حقیقت عصبشناختی رو فریاد میزنه: شوخی فقط وقتی کار میکنه که هر دو طرف یه شبکهٔ عصبی مشابه واسه پردازش طنز داشته باشن. سوال اینه: چطور میتونیم این شبکه رو در خودمون تقویت کنیم؟
راهکار:
این جمله رو میشه به یه مفهوم روانشناختی عمیقتر گره زد: «اصل انعکاس» یعنی شوخطبعی و درک متقابل فقط وقتی جواب میده که هر دو طرف در یک «طول موج» ذهنی باشن. اگر کسی جنبه نداره، نه به خاطر تو، بلکه به دلیل فقدان انعطافپذیری شناختی خودشه. پس ناراحت نشو، فقط گاهی باید مخاطبت رو عوض کنی.