آدم آرامش بخش

مرهمی در برابر نیش دیگران:

تحقیقات نوروساینس نشان می‌دهد «زخمِ نیشِ کلام» فقط استعاره نیست؛ طرد اجتماعی در قشر کمربندی قدامی همان ناحیه‌ای فعال می‌شود که درد فیزیکی را پردازش می‌کند. اما نکته شگفت‌انگیزتر: حضور فردِ دلبسته (همان «مرهم») باعث ترشح اکسی‌توسین و فعال شدن سیستم ضددرد طبیعی مغز یعنی مواد افیونی درون‌زاد می‌شود؛ یعنی واقعاً التیام می‌بخشد. پس اگر کسی برایتان مرهم است، دارید مکانیزم بیوشیمیایی بقا را تجربه می‌کنید.

راهکار:

چنین تصویری یک «الگوی مرهم» را در رابطه فعال می‌کند؛ به‌جای تعریف کلی، می‌توان دقیقاً نوشت آن شخص در کدام لحظه زخم را تسکین داد؛ این کار به ذهن کمک می‌کند الگوی شفابخش را دوباره بسازد.