چرا به آدمها اعتماد ندارم؟ مقایسه ماشین و انسان:
آیا میدونستی مغز انسان بهطور طبیعی تمایل به سوگیری منفی دارد؟ یعنی خیانت یک نفر رو هفتاد برابر بیشتر از وفاداری ده نفر به خاطر میسپاریم. این مکانیزم بقا بوده، ولی حالا قضیه رو پیچیدهتر میکنه: ماشینها خطای انسانی ندارند، اما هیچوقت نمیتونند اشتباهشون رو جبران کنند. آیا اعتماد به پیشبینیپذیری ماشین، ما رو از تجربهٔ عمیقترین ارتباطات انسانی محروم نمیکنه؟
راهکار:
این نگاه رو از زاویهای دیگه ببین: ماشین بدون ترمز فقط یه قتلآماده است، اما آدمها با همه نقصهاشون، میتونن ترمز رو خودشون بکشند. شاید اعتماد به آدمها سختتره، ولی نتیجهاش ارزشمندتره.