عدالت ناقص

شعر ناامیدی: خدا حتی آخرین حروف عدالت را نداد:

در نظریه عدالت جان رالز، «حجاب جهل» تضمین می‌کند که اصول عادلانه انتخاب شوند. اما این شعر از «حجاب کلمات» عبور کرده: حتی حروف «عدالت» هم پنهان مانده‌اند. جالب اینجاست که در عصب‌شناسی، تجربه بی‌عدالتی مزمن، مدارهای درد فیزیکی را فعال می‌کند. یعنی مغز تبعیض را مثل یک زخم حس می‌کند. شاعر این زخم را با شکستن واژه نشان می‌دهد. آیا این فروپاشی زبان، خود یک دادخواهی است؟

راهکار:

شاید ندادن سه حرف آخر، یعنی هنوز فرصت برای پرکردن جای خالی باقی است. این شعر می‌تواند یک دعوت به بازتعریف عدالت باشد، نه تسلیم. کلمات ناقص، شاهدی بر امکان تکمیل هستند.