عدالت گزینشی در ایران

اعدام حمیدرضا رجب زاده و سؤال از عدالت دوگانه قوه قضائیه:

در روانشناسی حقوقی، پدیده‌ای به نام «عدالت رویه‌ای» وجود دارد: مردم نتیجهٔ یک حکم را حتی اگر به ضررشان باشد، می‌پذیرند به شرطی که فرایند دادرسی عادلانه و یکسان اعمال شود. نقطهٔ فروپاشی اعتماد عمومی دقیقاً جایی است که شهروندان احساس کنند معیارهای یکسان برای همه به کار نمی‌رود. مطالعات نشان می‌دهد در چنین شرایطی، تمکین داوطلبانه به قانون تا ۴۰٪ کاهش می‌یابد. چه مرزی میان قصاص و ترحم، ذهن جمعی را آرام می‌کند؟

راهکار:

جامعه‌ای که عدالت در آن گزینشی دیده شود، اعتماد جمعی‌اش را از دست می‌دهد. این متن را می‌توانی با افزودن یک مقایسهٔ تاریخی یا آماری از پرونده‌های مشابه غنی‌تر کنی؛ مثلاً بپرسی: «در ده سال گذشته چند نفر با همین منطق قصاص شدند و چند نفر آزاد؟» این کار تلخی متن را به یک پرسش تحقیقی تبدیل می‌کند.