اشکهایی که باران خرید: روایتی از تنهایی در خیابان:
آیا میدانستی مغز انسان در هوای بارانی، دوپامین کمتری ترشح میکند و همین باعث میشود احساسات غمگین عمیقتر حس شوند؟ باران در واقع یک 'ماسک طبیعی' برای اشکهاست، چون قطرات باران روی گونه، مسیر اشک را گم میکند. این پدیده در روانشناسی به 'همرنگی عاطفی با طبیعت' معروف است. سوالی که پیش میآید: آیا ما ناخودآگاه روزهای بارانی را برای گریه انتخاب میکنیم تا کسی نفهمد؟
راهکار:
این بیت بهخوبی نشان میدهد که طبیعت گاهی همدرد میشود. اگر حس میکنی باران اشکهایت را میشوید، شاید وقت آن رسیده که یک دفترچه خاطرات کوچک برداری و هر بار که باران میآید، احساساتت را بنویسی. بعداً میبینی چقدر این نوشتهها مثل خود باران، طراوتبخش هستند.