فقط لبخند کشیدن بلدم؛ سوژهای برای نقاشی عاشقانه:
نورونهای آینهایِ مغزِ نقاش هنگام دیدن لبخند، همان مسیر عصبیِ خودِ لبخند را فعال میکنند؛ یعنی او واقعاً لبخند را «حس» میکند، نه اینکه فقط خطوط صورت را کپی کند. عصبشناسان به لبخند صادقانه «لبخند دوچن» میگویند که در آن ماهیچهی چشم هم درگیر است و نمیشود تقلبی کشیدش. پس «فقط لبخند کشیدن بلدم» دروغ نیست؛ یعنی به پیچیدهترین و صادقانهترین بیان چهرهی انسان مسلطی. کدام لبخند تا حالا سوژهات شده؟
راهکار:
ادامهی بامزهی این ایده میتواند این باشد: «حالا تو هم بخند تا من سوژهی نقاشیِ تو بشوم»؛ ناگهان رابطه از تکطرفه بودن خارج و به یک گفتوگوی هنری تبدیل میشود.