شعر بازماندگان آبان؛ صدای جاودان پسر ایران:
آبان ۵۷ نقطه عطفی در تاریخ معاصر ایران است: در کمتر از دو ماه، اعتراضات از خیابانها به سرنگونی یک رژیم انجامید. جالب است بدانید که در آن روزها، هر ساعت حدود ۵۰ نفر در تهران به شعارنویسی روی دیوارها مشغول بودند و شعرهایی مثل این، نه فقط در دفترها، که روی سینه دیوارها حک میشد. این شعر دقیقاً همان «صدای جاودان» یک نسل است که از دل تراژدی، هویت میسازد. سوال برای شما: آیا امروز هم میتوان شعری با این قدرت هویتبخش در فضای مجازی خلق کرد؟
راهکار:
اگر این شعر را در قالب یک ویدیوی کوتاه با تصاویر خیابانهای آبان ۵۷ و صدای بم و حماسی اجرا کنید، تأثیرش چند برابر میشود.