آب و ماهی

آب و ماهی؛ شعر عاشقانه و وابستگی:

در زیست‌شناسی، ماهی واقعاً به اکسیژن محلول در آب وابسته است، اما در ادبیات عرفانی، آب نماد حیات و ماهی نماد سالک است. مولانا می‌گوید: «ماهی نتواند بی آب زیست، عاشق نتواند بی معشوق.» این بیت دقیقاً همان مفهوم را در قالبی نو بازمی‌گوید. آیا می‌توان این وابستگی را به انتخابی آگاهانه تبدیل کرد؟

راهکار:

شما می‌توانی این استعاره را دوطرفه کنی: ماهی به آب نیاز دارد، اما آب هم بدون جنبش ماهی بی‌جان است. مثلاً: «من ماهی‌ام، تو آبی که در آن شنا می‌کنم؛ اما بی‌من، آب هم راکد می‌ماند.» این نگاه، وابستگی را به هم‌ارزی تبدیل می‌کند.