اعتراف به گناه نکرده

طمع بخشش: گناهی که ما را گنه‌کار کرد:

در روانشناسی اجتماعی، «اعتراف به گناهان ناکرده» نوعی خودزنی اخلاقی است که به طرز پارادوکسیکالی حس خلوص و تعلق را تقویت می‌کند. مطالعات نشان می‌دهد این کار ترشح اکسی‌توسین را بالا می‌برد و پیوند فرد با جمع را محکم‌تر می‌کند. شاید راز «دینداری عمیق» در همین خطای عمدی نهفته باشد. عطش بخشش، گناهی لذت‌بخش‌تر از خود گناه نیست؟

راهکار:

این بیت یک بازی زبانی الهیاتی است: اگر گناهکار بودن نتیجهٔ طمع به بخشش است، پس پذیرش بی‌نیازی از بخشش شاید ما را به کرامت اصلی‌مان برگرداند. «گناه نخواسته» در واقع «فیض ناخواسته» را به چالش می‌کشد.