اعتماد؛ وحشتناکتر از اعتیاد:
از نظر عصبشناختی، اعتماد و اعتیاد هر دو مسیر دوپامین را فعال میکنند، اما اعتماد با ترشح اوکسیتوسین پیوند خورده و سیستم دلبستگی را درگیر میکند. ترک اعتماد، نه فقطِ کمبود شیمیایی، که فروپاشی روایت هویتی را رقم میزند. در یک آزمایش اجتماعی، طرد شدن توسط یک غریبه همان ناحیهای از مغز را روشن کرد که سوختگی فیزیکی. سوال تیز: آیا به همین دلیل خیانت را «زخم» مینامیم؟
راهکار:
اعتماد را مثل یک داروی دوپامینساز ببین که مستقیماً روی مدار پاداش مغز سوار میشود. معتاد به اعتماد، از ترک آن بیشتر از ترک مواد میترسد، چون درد طردشدگی همان مسیرهای عصبی درد فیزیکی را فعال میکند. شاید وحشتناکتر بودنش از اینجا میآید که «دوز» مصرفش دست دیگری است.