اعتماد و حماقت

اعتماد؛ فقر یک حماقت؟ نگاهی فلسفی:

در نظریه بازی‌ها، «معمای زندانی» نشان می‌دهد که در یک تعامل تک‌باره، خیانت کردن (بی‌اعتمادی) منطقی‌ترین انتخاب است. اما در تعاملات مکرر، استراتژی «چشم در برابر چشم» که با اعتماد آغاز می‌کند، در بلندمدت برنده می‌شود. آیا جامعه‌ای که اعتماد را حماقت می‌داند، خود را در یک بازی تک‌باره محبوس نکرده است؟

راهکار:

این جمله را می‌توان از زاویه‌ای دیگر دید: در روانشناسی، «اعتماد» یک سرمایه اجتماعی ضروری است و جامعه‌ای که در آن اعتماد «حماقت» محسوب شود، در واقع در حال پرداخت هزینه‌ای بسیار سنگین‌تر برای بی‌اعتمادی است. شاید بهتر باشد بپرسیم چه شرایطی این باور تلخ را ایجاد می‌کند.