اعتماد کورکورانه در عشق

دروغ‌های عاشقانه؛ چرا باور می‌کنیم؟:

بر اساس نظریهٔ «پیش‌فرض حقیقت»، مغز انسان به طور طبیعی دروغ‌ها را باور می‌کند، مگر شواهد قوی بر ردشان بیابد. در عشق، ترشح دوپامین و اکسی‌توسین این پیش‌فرض را چند برابر می‌کند و بخش‌های تحلیل‌گر مغز را تقریباً خاموش می‌سازد. نتیجه؟ دروغ معشوق نه فقط قابل بخشش، که نامرئی می‌شود! یک سوال تیز: اگر واقعاً عشق کورمان می‌کند، چرا بعد از تمام شدن رابطه، ناگهان همهٔ دروغ‌ها مثل روز روشن می‌شوند؟

راهکار:

این جمله بازتاب یک پدیدهٔ روان‌شناختی به نام «سوگیری تأیید» است: وقتی عاشقیم، مغز ما برای حفظ پیوند عاطفی، اطلاعات متناقض را فیلتر می‌کند. در حقیقت، عشق بخش منطقی قشر پیش‌پیشانی را موقتاً آرام می‌کند. از این زاویه، باور کردن دروغ‌ها یک ضعف نیست، بلکه یک سازوکار باستانی برای بقای رابطه است که گاهی بیش از حد فعال می‌شود.