اعتماد خوب یا بد؟ پارادوکس توحید و شرک:
در روانشناسی، «اعتماد» یک مکانیسم بقاست، نه یک ارزش اخلاقی. مغز ما برای کاهش هزینههای اجتماعی، اعتماد میکند. اما جالب است که در الهیات ابراهیمی، «توحید» یعنی اعتماد مطلق به یک ذات واحد. اگر اعتماد خوب بود، یعنی باید به هر چیزی اعتماد کرد؟ یا اینکه اعتماد خوب، فقط به یک منبع معتبر تعلق میگیرد؟ این جمله دقیقاً به مرز بین «اعتماد عقلانی» و «اعتماد کورکورانه» اشاره دارد. سوال: آیا اعتماد به خدا هم میتواند نوعی «سادهلوحی» تلقی شود اگر شواهد کافی نداشته باشیم؟
راهکار:
این جمله یک پارادوکس جذاب داره: اعتماد خوبه، اما اگر خیلی خوب بود، خدا شریک داشت. یعنی اعتماد مطلق به هر کسی (حتی خدا) میتونه خطرناک باشه؟ یا اینکه اعتماد خوبه ولی نباید مطلق باشه؟ شاید بهتره بهجای اعتماد کورکورانه، به «پیمان شفاف» فکر کنیم.