وقتی مثل نیکلاوس مایکلسون فقط به خودت اعتماد داری:
از نظر روانشناسی شناختی، «اعتماد» نه یک تصمیم اخلاقی، بلکه محاسبه‌ی پیش‌بینانه‌ی مغز است؛ وقتی فرد خیانت یا فقدان را تجربه کرده، آمیگدال در مواجهه با صمیمیت سیگنال خطر می‌فرستد و ترشح اکسی‌توسین افت می‌کند. برای او بی‌اعتمادی «هوشمندی بقا» محسوب می‌شود، نه بدبینی. نیکلاوس مایکلسون نیز پس از قرن‌ها طرد شدن، اعتماد را لوکس‌ترین کالا کنار گذاشته است. حالا پرسش این است: اعتماد فقط به خود، آزادی است یا زندان پیش‌بینی‌شده‌ی خیانت؟
راهکار:
این جمله بی‌اعتمادی را شبیه قلعه‌ای می‌سازد که ساکنش همزمان نگهبان و زندانی است. نیکلاوس نماد کسی است که از ترس تکرار زخم، پیش‌دستانه تنها می‌ماند؛ اما این «اعتماد فقط به خود» اغلب نه از قدرت، بلکه از خستگیِ محافظت دائمی می‌آید. شاید این جمله را باید مثل آینه‌ای دید که از پشت، ردّ زخم‌های کهنه را نشان می‌دهد.