بازگشت به جایی که دوست داشته شدی، به معنی تکرار عشق نیست:
مطالعات عصبشناختی نشان میدهد عشق اولیه با ترشح دوپامین و اکسیتوسین، مسیرهای عصبیِ «پاداش» را شرطی میکند. به همین دلیل، بازگشت به رابطهٔ قبلی در لحظهٔ اول مثل یک محرک آشنا، دوپامین آزاد میکند؛ اما مدار اعتماد در قشر پیشپیشانی بازنویسی شده و همان محرک دیگر پاسخ قبلی را نمیگیرد. این یعنی مغز «خاطرهٔ عشق» را از «لذتِ تازگی» جدا کرده است. سؤال: آیا میتوان یک مسیر عصبیِ سوخته را دوباره فعال کرد؟
راهکار:
میشود این را از زاویهای دیگر دید: شاید برگشتن از سرِ عشق نبوده، از سرِ دلتنگی برای همان حسِ آشنایِ «کسی هست که دوستم دارد» بوده؛ نه خودِ آن شخص. همین تمایز میتواند نشان بدهد که قرار نیست رابطه مثل قبل شود، چون انگیزهٔ اولیه فرق داشته.