اعتماد به ستاره ها

جمله جک اسپارو درباره اعتماد به ستاره‌ها:

در ناوبری سنتی پلی‌نزیایی‌ها، مسیر اقیانوس با ستارگان، جهت موج و پرواز پرندگان تعیین می‌شد؛ نه با نقشه. آن‌ها «ستاره‌های راهنما» را در افق نشانه‌گذاری می‌کردند و با تغییر زاویه‌شان عرض جغرافیایی را می‌سنجیدند. اتکا به نشانه‌های پایدار، خطای مسیرنمایان انسانی را دور می‌زند. شما کدام نشانه پایدار را راهنمای خود می‌گیرید؟

راهکار:

این جمله بیشتر از بی‌اعتمادی به آدم‌ها، تعریف یک روش است: ستاره‌ها نشانه‌های ثابت‌اند و آدم‌ها متغیر. در تصمیم‌های واقعی، ترکیب «اصل ثابت» با «مشورت انسانی» ناوبری مطمئن‌تری می‌سازد؛ نه حذف یکی.