ادای دیگران را درنیاور؛ خودت باش!:
پدیده دانینگ-کروگر میگه آدمهای ناوارد اغلب اعتمادبهنفس کاذب دارن، در حالی که افراد خودآگاه دقیقاً مثل همین جمله به توانایی خودشون شک میکنن. از طرفی نورونهای آینهای مغز ما رو ناخودآگاه به تقلید از دیگران وامیدارن، اما تقلید آگاهانه از یک آدم سردرگم مثل کپی کردن از یه مسیریاب خرابه؛ با اطمینان مسیر اشتباه رو نشون میده. جالبه که حدود ۷۰٪ افراد حرفهای هم سندرم فریبخوردگی رو تجربه میکنن. اگه هیچکس دقیقاً نمیدونه داره چی کار میکنه، چرا اینقدر جدی ادای همدیگه رو درمیاریم؟
راهکار:
اینجا یه پارادوکس بامزهست: وقتی کسی با اطمینان میگه «نمیدونم دارم چه غلطی میکنم»، در واقع از خیلیایی که با اعتمادبهنفس کاذب مسیر اشتباه میرن خودآگاهتره. جملهات میتونه یه یادآوری باشه که بهجای کپی کردن آدمها، از تردید بهعنوان قطبنما استفاده کنی؛ تردید یعنی هنوز داری فکر میکنی.