وقتی کسی که بهش اعتماد داری تیکه پارتت میکنه:
پدیدهای به نام «کوری نسبت به خیانت» در روانشناسی وجود دارد: مغز انسان برای حفظ تصویر ذهنی از یک رابطه، نشانههای آشکار خطر را تا لحظه آخر فیلتر میکند. جالب اینجاست که دقیقاً همان کسانی که ما آنها را «امنترین» میدانیم، بیشترین ظرفیت آسیبزدن را دارند چون سد دفاعی ما را دور زدهاند. آیا تا به حال به این فکر کردهای که چرا به غریبهها کمتر از نزدیکان شک میکنیم؟
راهکار:
واقعیت این است که ذهن ما برای بقا، نشانههای هشدار را نادیده میگیرد چون فرض میکند آدمهای آشنا امناند. این خطای شناختی «سوگیری آشنایی» نام دارد. سوالی که پیش میآید: چه نشانههای کوچکی را قبل از آسیب دیدن دیدی ولی نادیده گرفتی؟