اعتماد به دروغگو

باور کردن دروغ؛ وقتی اعتماد به دروغگو خودفریبی می‌شود:

ناهماهنگی شناختی یعنی وقتی باور و واقعیت باهم نمی‌خوانند، مغز ناخودآگاه واقعیت را تحریف می‌کند تا باورت حفظ شود. پژوهش‌های عصب‌شناسی نشان داده‌اند باورِ مکرر به یک دروغ همان شبکه‌های عصبی حافظهٔ واقعی را فعال می‌کند؛ یعنی مغز فرقِ بین «دروغِ باورشده» و «خاطرهٔ واقعی» را نمی‌فهمد. پس شاید دروغ‌ساز اصلی، ذهنِ باورکننده باشد.

راهکار:

این جمله فقط یک هشدار نیست؛ آینه‌ای است که نشان می‌دهد باورِ ما به یک دروغ، گاهی از خودِ دروغ هم واقعی‌تر می‌شود. بازنویسی‌اش می‌تواند این باشد: «تا جایی دروغ را باور نکن که راست‌گفتنِ خودت هم مثل دروغ به گوش برسد.»