اعتماد به دیگران اشتباه است

اعتماد به دیگران؛ خطا یا حکمت؟:

از منظر روانشناسی شناختی، اعتماد یک «سوگیری بقا» است: مغز ما به طور پیش‌فرض به دیگران اعتماد می‌کند تا تعامل اجتماعی ممکن شود، اما این مکانیزم در ۳۰٪ مواقع خطا دارد. جالب اینکه اعتماد به یک موجود نامرئی (خدا) نیز نوعی فرافکنی برای کاهش عدم قطعیت است. آیا می‌توان اعتماد را به عنوان یک «ابزار انتخابی» بازتعریف کرد؟

راهکار:

این جمله ریشه در تجربه‌های تلخ دارد. اما شاید به جای نفی کامل اعتماد، بتوان مرزهای سالمی تعریف کرد: اعتماد مشروط و تدریجی که با آزمون‌پذیری همراه باشد. بسیاری از روابط موفق بر پایه همین منطق شکل می‌گیرند.