اعتقاد مصریان باستان: انسان عادل و رنج نرساندن:
در مصر باستان، مفهوم «ماعت» (Ma'at) به معنای حقیقت و عدالت بود. در مراسم توزین قلب، قلب متوفی در برار پر شترمرغ ماعت سنجیده میشد. اگر قلب سنگینتر از پر بود، یعنی گناهان بیشتر، و روح نابود میشد. این باور که انسان عادل کسی است که رنج نرسانده، دقیقاً با همین ایده هماهنگ است. کامو نیز در «افسانه سیزیف» به پوچی زندگی اشاره میکند اما بر مسئولیت فردی تأکید دارد. آیا میتوان در دنیای مدرن بدون رنج رساندن زندگی کرد؟
راهکار:
شاید معیار واقعی عدالت، نه در اعمال بزرگ، که در نبود رنجهای کوچک روزمره باشد. هر تصمیم روزانهات را با این پرسش بسنج: آیا این کار باعث رنج کسی میشود؟