چرا به شانس اعتقاد ندارم؟ تحلیل روانشناختی:
یکی از جالبترین یافتههای علوم اعصاب: مغز انسان برای تشخیص الگو طراحی شده، حتی جایی که الگویی وجود ندارد. به همین دلیل رویدادهای تصادفی را 'شانس' یا 'تقدیر' مینامیم. در واقع، اگر ۳۰ نفر در یک اتاق باشند، احتمال اینکه دو نفر تولد یکسان داشته باشند بالای ۷۰٪ است – این شانس نیست، ریاضیات محض است. پس شاید 'عدم اعتقاد به شانس' دقیقاً همان چیزی باشد که احتمال را از خرافه جدا میکند. سؤال: مرز بین پذیرش تصادف و نفی شانس کجاست؟
راهکار:
این جمله را میتوان از زاویهی دیگری نگاه کرد: شانس، حاصل برخوردِ آمادگی ذهنی با فرصتهای نادیدهاست. تحقیقات نشان میدهد افرادی که خود را 'خوششانس' میدانند، در واقع الگوهای رفتاری متفاوتی دارند: شبکهسازی بیشتر، ریسکپذیری هوشمندانه و توجه به جزئیات. پس شاید 'عدم اعتقاد به شانس' درست باشد، اما تنها نیمی از ماجراست.