سند اعتبار اسم؛ سلطنتی که به تاج نیاز ندارد:
در ایران باستان، «مهر» نه زیور، که سندِ حقوقی بود؛ فرمانها و قراردادها با اثرِ نامِ شخصِ معتبر الزام مییافت، نه تاج پادشاه. پژوهشهای رفتاری هم نشان میدهد قشر پیشپیشانی مغز هنگام داوری دربارهٔ یک اسمِ دارای اعتبار، مسیرِ پاداش را فعال میکند؛ یعنی «اسم پاک» واقعاً بهعنوان سرمایهٔ اجتماعی در عصبها ذخیره میشود. این جمله، بازتابِ همان منطق حقوقی-عصبی است. آیا بیاعتماد شدن به یک نام، اثرش از شکستن مهر هم سنگینتر نیست؟
راهکار:
جذاب میشود اگر این جمله را با یک مثال عینی ادامه بدهی: کسی در تاریخ یا اطرافت که تنها با اعتبارِ اسمش کاری را پیش برد، بدون هیچ عنوان رسمی.