از کسی که همش کنار پریز بودی چخبر؟:
اعتیاد به چک کردن گوشی ریشه در پاداش دوپامین داره. هر بار منتظر پیام کسی هستی، مغزت یه جرعه دوپامین ترشح میکنه—همون مکانیسمی که باعث میشه حتی بدون نوتیفیکیشن هم صفحه رو قفلگشایی کنی. این حلقهٔ انتظار و پاداش، انگار باتری احساسیات رو خالی میکنه. سوال واقعی اینه: کی قراره برای خودت همون قدر شارژ باشی؟
راهکار:
این سؤال رو میشه یه جور دیگه هم دید: یادآوری کن که اون لحظهها چقدر شیرین بودن، حتی اگه الان تموم شده باشن.