راز عشق در نوشته؛ هر کلمه یک عاشقانه:
در روانشناسی زبان، پدیدهای به نام «نشت روانی» وجود دارد: هرچه تلاش کنیم احساسی را پنهان کنیم، بار هیجانی آن در انتخاب واژهها، آهنگ جمله و حتی سکوتها بیشتر بیرون میزند. مغز برای سرکوب، انرژی مصرف میکند و همین انرژی، نشانهها را پررنگتر میکند. شاید راز عشق را نه نوشتن، بلکه ناخودآگاهِ زبانی افشا میکند. آیا کلمات ما همیشه وفادارِ سکوتمان میمانند؟
راهکار:
زبان فقط راز را افشا نمیکند؛ خودِ نوشتن راز را به شکلی تازه بازتولید میکند. هر جمله عاشقانه نه گزارش عشق، بلکه بخشی از خود عشق است. پس شاید نگرانی از لو رفتن راز بیجاست؛ کلمات، معشوق را نه در بیرون، بلکه درون متن دوباره خلق میکنند.