عشق بیقید و شرط؛ هرچقدر بد باشی بازم میخوامت:
کارل راجرز «توجه مثبت بیقید و شرط» را سوخت رشد روانی میدانست؛ پژوهشهای علوم اعصاب نشان میدهند پذیرش عاطفی، فعالیت آمیگدال را کم و اتصال پیشانیـلیمبیک را بیشتر میکند. اما همین عشق پارادوکسی دارد: پذیرش کامل شخص، نه لزوماً تأیید هر رفتار او. آیا میتوان بیقید و شرط دوست داشت و مرز هم گذاشت؟
راهکار:
این جمله عشق را مثل بارانی میبیند که روی خوب و بد یکسان میبارد. در تجربه انسانی، «بیقید و شرط» وقتی ماندگارتر است که بهجای چشمپوشی از همهچیز، پذیرش شخص را از تأیید رفتار جدا کند؛ یعنی بگوییم «تو را میخواهم» بدون آنکه هر رفتار را مجاز بدانیم.