عاشقانه بدون مخاطب

نوشتن برای تو، خوانده شدن توسط دیگران:

در نظریهٔ ارتباطات به این وضعیت «مخاطبِ فرضی» می‌گویند: نویسنده همیشه برای نسخه‌ای از مخاطب می‌نویسد که در ذهن ساخته، نه لزوماً فرد واقعی. پژوهش‌های عصب‌شناسی نشان داده‌اند نوشتن به یک مخاطب غایب، همان نواحی مغز را فعال می‌کند که گفت‌وگوی رودررو فعال می‌کند؛ یعنی مغز میان مخاطب خیالی و واقعی تمایزی نمی‌گذارد. شاید به همین دلیل است که «خوانده شدن توسط دیگران» برای ذهن نویسنده تفاوتی ندارد؛ پیام، فرستنده‌اش را زنده می‌کند.

راهکار:

این متن را می‌توان از زاویه‌ای دیگر دید: هر کسی که می‌خواند، دارد پیام را به‌جای او دریافت می‌کند؛ یعنی نوشته‌ات به دست خودش نمی‌رسد، اما به دستِ «کسی که لازمش دارد» می‌رسد.