عاشق شدن شاعر

شاعری که زمانی عاشق بود؛ عشق گذشته در شعر:

در سنت فارسی، عشق برای شاعر فقط تجربه‌ای شخصی نبود؛ مولانا آن را نیروی آفرینش عالم می‌دانست و حافظ آن را راز ازل می‌خواند. همین‌جاست که «عاشق بودن» به یک دستگاه زبانی تازه تبدیل می‌شود؛ شاعر نه از عشق می‌گوید، با عشق می‌بیند.

راهکار:

این جمله را می‌توان این‌طور بازخوانی کرد: عشق شاعر تمام نشده؛ فقط از حالت «بودن» به «روایت شدن» تغییر کرده است. اگر ادامه‌اش را بنویسی، می‌توانی از عاشقِ گذشته به صدای شاعرِ امروز برسی.