دلشکستگی از عشقی که نماند پای من:
آیا میدانستی وقتی دل میشکند، مغز دقیقاً همان نواحی را فعال میکند که هنگام درد فیزیکی روشن میشوند؟ (آیزنبرگر، ۲۰۰۳) یعنی «زخم بر تک تک اعضا» فقط استعاره نیست – عشقهای نافرجام واقعاً درد جسمی ایجاد میکنند. سوال برای شما: آیا پذیرش این دردِ واقعی، رهاییبخشتر از انکارش نیست؟
راهکار:
این بیت تلخی از پارادوکس عشق رو نشون میده: همون کسی که مرهمه، میتونه زخم باشه. شاید جذاب باشه اگر ادامهاش رو در قالب یک رباعی یا دو بیتی جدید بنویسی؛ مثلاً «آخرش رسم نبود رفتنت از کنار من / جز تو کسی نیست که بشه هم زخم و هم مرهمم».