عاشق شدن با یک خنده

یک خنده کافی بود تا عاشقش بشم:

تحقیقات نشان می‌دهد مغز انسان «خنده‌ی به‌موقع» را پیش از پردازش آگاهانه به‌عنوان سیگنال امنیت ثبت می‌کند و همان لحظه دوپامین و اکسیتوسین آزاد می‌شود؛ دقیقاً همان کوکتل شیمیایی عشق. به همین دلیل یک خنده‌ی ناگهانی می‌تواند از هزار بار حرف‌زدنِ منطقی، مسیر عصبی دل را کوتاه‌تر کند. شما کجای زندگی‌تان گرفتار چنین «خطای محاسباتی» شیرینی شده‌اید؟

راهکار:

ادامه‌ی این حس می‌تواند یک شعر کوتاه با تکرار «نخند» و یک «خنده‌ی آخر» باشد؛ تضاد بین نه‌های مکرر و یک بله‌ی ناگهانی، همان چیزی است که این تجربه را شاعرانه کرده.