عشق به ماه و فراموشی ستارهها:
از نظر روانشناختی، وقتی عاشق میشویم، مغز دوپامین و اکسیتوسین ترشح میکند که باعث 'تمرکز انتخابی' میشود. این پدیده شبیه به 'تنگبینی عاطفی' است که در آن معشوق تنها نقطه کانونی میشود. جالب است که در مطالعات عصبشناسی، فعالیت قشر پیشپیشانی هنگام دیدن عکس معشوق افزایش مییابد و مناطق مربوط به قضاوت انتقادی کاهش مییابد. آیا این 'کوری عشقی' یک مکانیسم بقاست یا یک تله تکاملی؟
راهکار:
این تصویر زیبا از عشق، یادآور این حقیقت است که وقتی کسی برایت 'ماه' میشود، ستارهها نه ناپدید، بلکه در نور او معنا پیدا میکنند. عشق واقعی، غروب دیگران نیست، بلکه طلوع نگاه تازهای به همه چیز است.