عاشق کسی که نمیرسه

دوست داشتن کسی که می‌دانی به او نمی‌رسی:

مغز در عشق نافرجام دقیقاً مثل مغز معتاد کار می‌کند: «نرسیدن» ابهام می‌سازد و ابهام، دوپامین بیشتری نسبت به قطعیت آزاد می‌کند. در تصویربرداری مغزی، دیدنِ فردِ دست‌نیافتنی همان ناحیه‌ای را روشن می‌کند که در اعتیاد فعال می‌شود. این عشق نه ضعف است، نه جنون؛ یک چرخهٔ تقویتِ متناوب است؛ همان سیستمی که دستگاه‌های قمار برای واداشتن تو به ادامه دادن طراحی کرده‌اند.

راهکار:

این متن دقیقاً همان جایی می‌ایستد که عشق از «رسیدن» جدا می‌شود. می‌توانی همان جمله را برگردانی و عمیق‌ترش کنی: «می‌دونم بهش نمی‌رسم، ولی هنوز دوستش دارم؛ شاید عشق اصلاً مقصد نبود، همین تماشا بود.»